Urodził się w 1921 roku w Warszawie. Syn cenionego krytyka literackiego, Stanisława, należał do pierwszego pokolenia twórców urodzonych i wychowanych w niepodległej Polsce.
     Twórczość rozpoczął jeszcze jako uczeń gimnazjalny. Wybuch wojny wciągnął go do działalności konspiracyjnej. Był jednym z pierwszych członków słynnego batalionu AK "Zośka". Poczucie obowiązku narodowego towarzyszyło jego marzeniom o wolnej sztuce oraz wielkiej miłości do żony poety, Barbary, której poświęcił wiele znanych i pięknych wierszy. Poeta zginął 4 sierpnia 1944 roku w walce przy Placu Teatralnym. W parę tygodni później zginęła także jego żona.
     Za życia zdążył ogłosić zaledwie dwa konspiracyjnie wydane zbiory wierszy (Wiersze wybrane 1942 i Arkusz poetycki 1944). Najcenniejsza część jego dorobku szczęśliwie zachowała się w rękopisach. Skromny powojenny wybór jego wierszy, Śpiew z pożogi, opublikowany w 1947 roku, zapoczątkował lawinowo narastającą popularność i uznanie dla największego poety "straconego pokolenia". Przemilczany przez komunistów, zyskiwał tym większe uznanie.
     Gdy tylko pojawiła się taka możliwość, do wierszy jego powstało sporo pieśni i piosenek (śpiewała je m.in. Ewa Demarczyk), a wiele drużyn harcerskich przyjęło jego imię.